Οι παίχτες, οι προπονητές, οι φίλαθλοι, η ΑΕΚ και ο Ολυμπιακός μας προσέφεραν ένα θέαμα που δεν μπορείς να χαρακτηρίσεις ούτε “από τα λίγα” ούτε “σπάνιο”. Ο μόνος τρόπος που υπάρχει για να το χαρακτηρίσεις είναι “ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΟ” και κατόπιν να προσθέσεις όσα θαυμαστικά αντέχεις να πληκτρολογήσεις. Αν κάποιοι βρέθηκαν για πρώτη φορά σε γήπεδο, θα κατάλαβαν γιατί θεωρείται το ποδόσφαιρο ο “βασιλιάς των σπορ”.

Ας πάρουμε μια βαθιά ανάσα και ας αναλογιστούμε τι παρακολουθήσαμε.

Την ΑΕΚ μιας τόσο ανάποδης χρονιάς με τόσα προβλήματα εντός αποδυτηρίων και τόσο ανισόρροπη κατάσταση εντός διοικήσεως. Τον Ολυμπιακό μιας θετικής χρονιάς την οποία όμως είναι έτοιμη να υποδεχθεί η αβεβαιότητα με την αποχώρηση τόσων βασικών στελεχών. Τον Ντούσαν Μπάγεβιτς να κρατάει με χίλια ζόρια τα ηνία του πιο ατίθασου συνόλου που έχει προπονήσει και τον Ερνέστο Βαλβέρδε να ελέγχει μεν τα αποδυτήρια αλλά να έχει μετατρέψει σε σκακιέρα τακτικής το μέλλον του στον Ολυμπιακό.

Με το φίλαθλο κόσμο και των δυο ομάδων να συμπεριφέρεται αμήχανα καθώς για πρώτη φορά, εδώ και πολύ καιρό, το απέναντι πέταλο φοράει τα χρώματα και τραγουδάει τα συνθήματα του αντιπάλου. Κάποιοι ξεκίνησαν να κάνουν επεισόδια από συνήθεια. Αν ήξεραν τι πρόκειται να ακολουθήσει θα μετάνιωναν, όσο μαστουρωμένοι κι αν ήταν.

Παρακολουθήσαμε τον αγώνα με φίλους οπαδούς του Ολυμπιακού , δίπλα-δίπλα, και η αμηχανία γρήγορα έγινε χαρά και κουβέντα για αυτό το ποδοσφαιρικό υπερθέαμα. 

Συνεχής εναλλαγή συναισθημάτων, παράταση, πέναλτι. Πρόκειται για μια διαδικασία που φτάνει συνήθως μέχρι τα 10 (από 5 κάθε πλευρά). Άντε να φτάσει τα 16. Άντε το πολύ πολύ να φτάσει τα 20. Ε, λοιπόν, έφτασε τα 34.

Κάποιοι είπαν πως το κύπελλο θα έπρεπε να μοιραστεί στη μέση.

“Θα το λέμε στα εγγόνια μας” ήταν η φράση που έβγαινε από το στόμα όλων μετά το τέλος. Νικητών και χαμένων!